स्मरन्तः स्मारयन्तश्च मिथोऽघौघहरं हरिम् ।

भक्त्या सञ्जातया भक्त्या बिभ्रत्युत्पुलकां तनुम् ॥३१॥

क्वचिद्रुदन्त्यच्युतचिन्तया क्वचिद्हसन्ति नन्दन्ति वदन्त्यलौकिकाः ।

नृत्यन्ति गायन्त्यनुशीलयन्त्यजं, भवन्ति तूष्णीं परमेत्य निर्वृताः ॥३२॥

हरिकथेची महिमा कैसी । आदरें पुसत्या-सांगत्यासी ।

होती पुण्याचिया राशी । पाप वोखदासी मिळेना ॥५८७॥

ज्याचिया नामस्मरणकरीं । सकळ पातकातें हरि हरी ।

तो स्वयें प्रगटला अंतरीं । पातकां उरी उरे कैंची ॥५८८॥

साधनरूपभक्तीच्या युक्तीं । पूर्ण सप्रेम उपजे भक्ती ।

ते भक्तीची निजस्थिती । ऐक चक्रवर्ती सज्ञाना ॥५८९॥

सद्भावें निजभजनकरीं । हृदयीं प्रगटतां श्रीहरी ।

तंव देहींचीं चिन्हें बाहेरी । क्षणामाझारीं पालटती ॥५९०॥

परस्परें निजसंवादु । करितां जाहला स्वरूपावबोधु ।

नेत्रीं जळ अंगीं स्वेदु । प्राणस्पंदु पांगुळे ॥५९१॥

चित्तचैतन्यां होतां भेटी । हर्षें बाष्प दाटे कंठीं ।

पुलकांकित रोमांच उठी । उन्मीलित दृष्टी पुंजाळे ॥५९२॥

करितां अच्युतचिंतन । सप्रेम गहिंवरे मन ।

अट्टहासें करी रुदन । अनिवार स्फुंदन ऊर्ध्वश्वासें ॥५९३॥

त्या रुदनासवेंचि हर्ष प्रगटे । त्या हर्षाचेनि नेटेंपाटें ।

हांसों लागे कडकडाटें । सुखोद्भटें गदगदौनी ॥५९४॥

मीपणाचेनि अनुरोधें । गिळिलों होतों मोहमदें ।

तो सुटलों गुरुकृपावबोधें । तेणें परमानंदें डुल्लत ॥५९५॥

मी-माझेनि भवभानें । मज मी चुकलों मीपणें ।

मज मी भेटलों सद्गुरुवचनें । आनंदें तेणें उल्हासें ॥५९६॥

कैसें सद्गुरुवचन अलोलिक । म्यांचि माझें भोगिजे निजसुख ।

येणें आश्चर्यें देख । स्वानंदोन्मुख उल्हासे ॥५९७॥

संसारबागुलाचें । भय लागलें नेणों कैंचें ।

तें गुरुवाक्यें दवडिलें साचें । म्हणोनि नाचे निर्लज्ज ॥५९८॥

जेवीं मा‍उली देखोनि डोळां । बालक नाचे नानाकळा ।

तेवीं गुरुवाक्याचा सोहळा । देखोनि स्वलीळा निजभक्त नाचे ॥५९९॥

तेणें निजनृत्यविनोदें । फावलेनि निजबोधें ।

नानापरीचीं भगवत्पदें । सुखानुवादें स्वयें गातु ॥६००॥

तेणें कीर्तनकीर्तिगजरें । त्रैलोक्य सुखें सुभरे ।

परमानंदुही हुंबरे । सुखोद्गारें तुष्टोनी ॥६०१॥

तेंही सांडोनियां गाणें । गर्जों लागे अतिसत्राणें ।

दुजें नाहीं नाहीं म्हणे । गाणें ऐकणें म्यां माझें ॥६०२॥

मीचि गाता मीचि श्रोता । माझें गाणें मीचि तत्त्वतां ।

जगीं मीचि एकुलता । द्वैताची कथा असोनि नाहीं ॥६०३॥

सद्भावें भगवत्परिचर्या । करितां पारुषे कर्मक्रिया ।

अहं-सोऽहं निरसोनियां । वृत्तिही लया जाय तेथें ॥६०४॥

एवं सप्रेम भक्तिसंभ्रमु । तेणें निरसे साधनश्रमु ।

फिटे निःशेष भवभ्रमु । वाचांसी उपरमु इंद्रियां होय ॥६०५॥

जेथें एक ना दुसरें । सन्मुख ना पाठिमोरें ।

जेथ सुखही निजसुखामाजीं विरे । तें स्वरूप निर्धारें निजशिष्य होती ॥६०६॥

जेवीं बाळाचे लळे पाळणें । हे व्यालीचि वेदना जाणे ।

कां शिष्यांसी पूर्ण बोध करणें । तेथींल कळवळणें सद्गुरु जाणे ॥६०७॥

बाळका लेवविल्या लेणें । जेवीं माऊली निवों जाणे ।

कां शिष्यसुखें सुखावणें । हें सद्गुरु जाणे परिपूर्णबोधें ॥६०८॥

इंद्रियें नेणती ज्याचें घर । जें मना वचना अगोचर ।

बुद्धीसि न कळे ज्याची मेर । ऐसी निर्विकार निजवस्तु ॥६०९॥

दृष्टीं दाविजे साक्षात । हातीं दे‍इजे पदार्थ ।

तैसा नव्हे गा परमार्थ । तोही सद्गुरुनाथ प्रबोधी शिष्यां ॥६१०॥

शिष्यासी करावया प्रबोध । बोधिता सद्गुरु अगाध ।

यालागीं शिष्यसुखें स्वानंद । भोगी परमानंद गुरुरावो ॥६११॥

शिष्यासी आकळे परब्रह्म । तंव तंव निरसे त्याचा भ्रम ।

तेणें सद्गुरुसी परम । सुखसंभ्रम उल्हासे ॥६१२॥

सेवकु परचक्र विभांडी । तंव राजा उभारी यशाची गुढी ।

शिष्य परमानंदीं दे बुडी । तेणें गुरूसी गाढी सुखावस्था ॥६१३॥

ऐसी शिष्यकृपेची कळकळ । ज्या सद्गुरुमाजीं प्रबळ ।

तेणें भागवतधर्म हे सकळ । शिकावे अविकळ अनन्यश्रद्धा ॥६१४॥

आपण साहित्यिक आहात ? कृपया आपले साहित्य authors@bookstruckapp ह्या पत्त्यावर पाठवा किंवा इथे signup करून स्वतः प्रकाशित करा. अतिशय सोपे आहे.
Please join our telegram group for more such stories and updates.telegram channel

Books related to श्रीएकनाथी भागवत


चिमणरावांचे चर्हाट
नलदमयंती
सुधा मुर्ती यांची पुस्तके
श्यामची आई
झोंबडी पूल
सापळा
गांवाकडच्या गोष्टी
 भवानी तलवारीचे रहस्य
खुनाची वेळ
अश्वमेध- एक काल्पनिक रम्यकथा
लोकभ्रमाच्या दंतकथा
संभाजी महाराज - चरित्र (Chava)
शिवाजी सावंत
कथा: निर्णय
पैलतीराच्या गोष्टी