अदंति चैकं फलमस्य गृध्रा ग्रामेचरा एकमरण्यवासाः ।

हंसा य एकं बहुरूपमिज्यैः मायामयं वेद स वेद वेदम् ॥२३॥

दुःखफळाचे भोक्ते । अत्यंत विषयासक्त जेचि ते ।

गीध गृहस्थ कां जे येथें । अविधीं विषयांतें सेविती ॥४८॥

ग्राम्य विषयीं अतितत्पर । यालागीं बोलिजे ग्रामचर ।

ग्रामगीध जैसे घार । तैसे सादर विषयांसी ॥४९॥

जेवीं कां घार गगना चढे । तेथूनि आविसा उडी पडे ।

तेवीं नरदेह पावोनि चोखडे । विषयीं झडपडे झोंबती ॥४५०॥

एवं विषयासक्त जे चित्तें । जे अधोगतीतें पावते ।

ते दुःखफळाचे भोक्ते । जाण निश्चिते उद्धवा ॥५१॥

सांडोनियां गार्हस्थ्य । वनवासी वानप्रस्थ ।

त्यांसचि सुखफल प्राप्त । जाण निश्चित उद्धवा ॥५२॥

त्या सुखफळाचे विभाग । ब्रह्मसदनांत इतर स्वर्ग ।

कर्में करूनियां साङ्ग । जेथींचा मार्ग चालिजे ॥५३॥

ब्रह्मचर्यें वेदाध्ययन । गार्हस्थ्यें पूजिते अग्निब्राह्मण ।

वानप्रस्थाश्रमीं जाण । वन्यफळभोजन वनवासी ॥५४॥

येणें क्रमेंचि क्रममुक्तिस्थान । जिंहीं ठाकिलें ब्रह्मसदन ।

सुखफळाचे भोक्ते ते जाण । ब्रह्मभुवननिवासी ॥५५॥

इतर स्वर्गीं सुखप्राप्ती । जेथें आहे पुनरावृत्ती ।

ब्रह्मसदनीं पावल्या वस्ती । त्यांसी क्रमें मुक्ती होईल ॥५६॥

मूळींचें पद 'अरण्यवासी' । तेणें द्योतिलें वानप्रस्थासी ।

तेथ नाहीं घेतला संन्यासी । त्यासी वनवासी म्हणों नये ॥५७॥

संन्याशांसी निवासस्थान । वेदीं बोलिलें नाहीं जाण ।

तिंहीं स्वदेहाचें केलें दहन । नेमिलें स्थान त्यां नाहीं ॥५८॥

जे अविद्यादिकर्मप्रवृत्ती । विरजाहोमीं स्वयें जाळिती ।

ते भववृक्षाचीं फळें खाती । हेही युक्ती घडेना ॥५९॥

जागृतीच्या पाहुण्यासी । जेवूं धाडावें स्वप्नगृहासी ।

तेवीं न्यस्तसंकल्प संन्यासी । संसारसुखासी केवीं भोक्ते ॥४६०॥

स्वकर्म जाळोनि विरजाहोमीं । जिंहीं साध्य केलें ब्रह्माहमस्मि ।

त्यांसी निवासस्थान कोण नेमी । वनीं ग्रामीं नेमस्त ॥६१॥

बिढार द्यावया आकाशासी । कोण घर नेमावें त्यासी ।

तेवीं न्यस्तसंकल्प संन्यासी । त्यांच्या निवासासी कोण नेमी ॥६२॥

जे न्यस्तसंकल्प संन्यासी । त्यांसी कोण म्हणे अरण्यवासी ।

मायिक भववृक्षींच्या फळासी । भोक्ते त्यांसी म्हणों नये ॥६३॥

मूळींचें पद 'अरण्यवासी' । तें भागा आलें वानप्रस्थासी ।

वानप्रस्थ सदा वनवासी । दुसर्‍या फळासी तो भोक्ता ॥६४॥

ऐक संन्याशांची सुखप्राप्ती । दोनी फळें मिथ्या जाणती ।

मीचि एक त्रिजगतीं । हे प्रतीति निश्चितीं त्यां झाली ॥६५॥

जो हा बहुरूपें विस्तारू । तो मी चिदात्मा साचारू ।

जाणोनि गुरुमुखें निर्धारू । माझें सुख साचारू पावले ॥६६॥

ते मद्रूपे मज पावले । माझेनि सुखें सुखरूप झाले ।

सुखदुःखफळांतें मुकले । येवों चुकले संसारा ॥६७॥

संसार मायामय मिथ्याभास । जाणे तोचि वेदज्ञ विद्वांस ।

त्यासीच बोलिजे परमहंस । विश्वनिवासनिवासी ॥६८॥

ऐसी होआवया पदप्राप्ती । सुदृढ करावी गुरुभक्ती ।

तेणें होय संसारनिवृत्ती । तेंचि श्रीपती सांगत ॥६९॥

पहिली सांगितली संतसंगती । तेणें जाहली मत्पदप्राप्ती ।

तेचि अध्यायाच्या अंतीं । करावी गुरुभक्ती सांगतू ॥४७०॥

आपण साहित्यिक आहात ? कृपया आपले साहित्य authors@bookstruckapp ह्या पत्त्यावर पाठवा किंवा इथे signup करून स्वतः प्रकाशित करा. अतिशय सोपे आहे.
Please join our telegram group for more such stories and updates.telegram channel

Books related to श्रीएकनाथी भागवत


चिमणरावांचे चर्हाट
नलदमयंती
सुधा मुर्ती यांची पुस्तके
श्यामची आई
झोंबडी पूल
सापळा
गांवाकडच्या गोष्टी
 भवानी तलवारीचे रहस्य
खुनाची वेळ
अश्वमेध- एक काल्पनिक रम्यकथा
लोकभ्रमाच्या दंतकथा
संभाजी महाराज - चरित्र (Chava)
शिवाजी सावंत
कथा: निर्णय
पैलतीराच्या गोष्टी