श्रीगणेशाय नमः । श्रीकृष्णाय नमः ।

ॐ नमो सद्गुरु विश्वरुप । विश्वा सबाह्य तूं चित्स्वरुप ।

तुझें निर्धारितां रुप । तूं अरुप अव्यय ॥१॥

चराचर जें सावेव । ते तुज अरुपाचे अवेव ।

जीवशीव हे तुझी माव । अद्वयवैभव पैं तुझें ॥२॥

धृतपुतळी दिसे साकार । घृतपणें ते निराकार ।

तैसा तूं अव्यय अक्षर । जगदाकार भाससी ॥३॥

ठसावलें जें दिसे जग । निर्धारितां तुझें अंग ।

अंग पाहतां तूं अनंग । अनंगाचा माग तुजमाजीं नाहीं ॥४॥

देखिजे तें तूं नव्हसी । नव्हे तें तूंचि होसी ।

होणें न होणें नाहीं तुजपाशीं । ऐसा तूं जगासी जगद्गुरु ॥५॥

शब्द तुजहोनियां दूरी । तूं शब्दा सबाह्य अंतरीं ।

बोलका तूं चराचरीं । वेदशास्त्रीं तूं वक्ता ॥६॥

उंसापासून गोडी दिसे । उंसा सबाह्य गोडीचि असे ।

गोडियेमाजीं ऊंस नसे । वेदांसी तुज तैसें सौजन्य ॥७॥

वेदांचा वक्ता तूंचि होसी । वेदीं प्रतिपादिजे तुम्हांसी ।

शेखीं वेदांसी नाकळसी । निःशब्दवासी गुरुराया ॥८॥

जेवीं कां निःशब्द अनाहतध्वनी । असे ध्वनिमात्रीं मिळूनी ।

तो अनाहत वाजविजे जनीं । ऐसें नाहीं कोणी वाजंत्र ॥९॥

तेवीं तूं वेदांचा वक्ता । सकळ शास्त्रां युक्तिदाता ।

परी वेदशास्त्रार्थसंमता । तुज तत्त्वतां न बोलवे ॥१०॥

म्हणों तूं केवळ निःशब्द । तंव निःशब्द आणि सशब्द ।

हाही मायिक अनुवाद । तूं एवंविध न कळसी ॥११॥

तूं न कळसीचि तत्त्वतां । ऐशिया युक्तींचा तूंचि विज्ञाता ।

ज्ञाताचि हें जंव स्थापूं जातां । तंव अज्ञानता असेना ॥१२॥

जेथ अज्ञानता नाहीं । तेथ ज्ञातेपण कैंचें कायी ।

हो कां मुख्यत्वें नोवरी नाहीं । तैं नोवरी पाहीं म्हणे कोण ॥१३॥

ज्ञाता ना अज्ञाता । तूं बोलता ना नबोलता ।

तूं बहु ना एकुलता । तुझी अलक्ष्यता लक्षेना ॥१४॥

तूं निःशब्द निर्विकार । तू निगुण निरहंकार ।

हेंही म्हणतां पडे विचार । तूं जगदाकार जगदात्मा ॥१५॥

जगदाकारें तूं प्रसिद्ध । तेथ कोणाचें कोणा बाधे द्वंद्व ।

पर नाहीं मा परापराध । अतिविरुद्ध कोणासी ॥१६॥

यापरी सद्गुरुनाथा । तुझे चरणीं द्वंद्वसमता ।

तेणें समसाम्यें निजकथा । श्रीभागवता चालविसी ॥१७॥;

तेंचि श्रीभागवतीं । बाविसावे अध्यायाअंतीं ।

उद्धवें पुशिलें निजशांती । द्वंद्वसमाप्तिउपावो ॥१८॥

उद्धवें प्रश्न केला वाड । जेणें ब्रह्मज्ञानाची पुरे चाड ।

तो श्रीशुकासी लागला गोड । तेणें पुरे कोड परीक्षितीचें ॥१९॥

ऐकोनि उद्धवाची प्रश्नोक्ती । शुक सुखावला आनंदस्फूर्ती ।

तो म्हणे सावध परीक्षिती । तुष्टला श्रीपती उद्धवासी ॥२०॥

ब्रह्मज्ञानाची निर्वाणस्थिती । ते जाण पां मुख्यत्वें शांती ।

ते उद्धवें पुशिली अतिप्रीतीं । तेणें श्रीपती संतोषला ॥२१॥

तो शांति आणि निवृत्ती । सांगेल चौं अध्यायोक्ती ।

ऐक राया परीक्षिती । ते मी तुजप्रती सांगेन ॥२२॥

ऐकें पांडवकुलदीपका । कौरवकुळीं कुलतिलका ।

तूं शांतीसी अधिकारी निका । निजात्मसुखा साधकू ॥२३॥

साधावया ब्रह्मप्राप्ती । तूं त्यक्तोदक श्रवणार्थीं ।

यालागीं शांति आणि निवृत्ती । ऐक नृपती हरि सांगे ॥२४॥

तेविसावे अध्यायीं निरुपण । दुर्जनीं क्षोभविलें मन ।

त्या मनासी ये क्षमा पूर्ण । तेंचि श्रीकृष्ण सांगेल ॥२५॥

भिक्षुगीतसंरक्षण । तें मनोजयाचें लक्षण ।

प्रकृतिजयाचें निरुपण । सांगेल संपूर्ण चोविसावा ॥२६॥

सांगोनि त्रिविध त्रिगुण । परी लक्षविलें निजनिर्गुण ।

हें गुणजयाचें निरुपण । सुलक्षण पंचविसावा ॥२७॥

सव्विसावा अध्यावो येथ । तो धडधडीत विरक्त ।

सांगोनियां ऐलगीत । स्त्रियादि समस्त विषयत्यागू ॥२८॥

गुण विषय प्रकृति मन । या चहूंचें समाधान ।

चहूं अध्यायी विशद जाण । स्वमुखें श्रीकृष्ण सांगेल ॥२९॥

यापरी परीक्षितीस जाण । करोनियां सावधान ।

श्रीशुकयोगींद्र आपण । कथालक्षण निरुपी ॥३०॥;

आपण साहित्यिक आहात ? कृपया आपले साहित्य authors@bookstruckapp ह्या पत्त्यावर पाठवा किंवा इथे signup करून स्वतः प्रकाशित करा. अतिशय सोपे आहे.
Please join our telegram group for more such stories and updates.telegram channel

Books related to श्रीएकनाथी भागवत


चिमणरावांचे चर्हाट
नलदमयंती
सुधा मुर्ती यांची पुस्तके
श्यामची आई
झोंबडी पूल
सापळा
गांवाकडच्या गोष्टी
 भवानी तलवारीचे रहस्य
खुनाची वेळ
अश्वमेध- एक काल्पनिक रम्यकथा
लोकभ्रमाच्या दंतकथा
संभाजी महाराज - चरित्र (Chava)
शिवाजी सावंत
कथा: निर्णय
पैलतीराच्या गोष्टी