नूनं मे भगवांस्तुष्टः सर्वदेवमयो हरिः ।

येन नीतो दशामेतां निर्वेदश्चात्मनः प्लवः ॥२८॥

मी पूर्वी होतों अतिअभाग्य । आतां झालों अतिसभाग्य ।

मज तुष्टला श्रीरंग । विवेकवैराग्य पावलों ॥३६॥

माझें संचित जें कां धन । तेंचि माझें मुख्य अज्ञान ।

तें हरीनें हरोनि आपण । कृपा पूर्ण मज केली ॥३७॥

भक्तांचें अज्ञान हरी । याचिलागीं नांवें तो ’हरी’ ।

तेणें कृपा करुन पुरी । विवेक अंतरीं उपजविला ॥३८॥

वैराग्य विवेकावीण आंधळें । विवेक वैराग्यावीण पांगळें ।

ते माझे हृदयीं जावळीं फळें । एक वेळे उपजविलीं ॥३९॥

ऐशी हरीनें कृपा करुनी । माझें धनेंसीं अज्ञान हरुनी ।

विवेक वैराग्य यें दोनी । माझे हृदयभुवनीं प्रकाशिलीं ॥४४०॥

परी कोणे काळें कोणे देशीं । कोण समयविशेषीं ।

हरि कृपा करितो कैशी । हें कोणासी कळेना ॥४१॥

भक्तांचें हरावया चित्त । हरि हरितो त्यांचें वित्त ।

वित्तत्यागें करुनि सुचित । दे विवेकयुक्त वैराग्य ॥४२॥

ऐसें घेतेदेतें विंदान । ब्रह्मादिकां अतर्क्य जाण ।

यालागीं तो भगवंत पूर्ण । त्यासी साशी गुण वशवर्ती ॥४३॥

त्याचें अचिंत्यानंतरुप । परी मजलागीं झाला सकृप ।

माझें धनेंसीं निरसूनि पाप । ज्ञानदीप उजळला ॥४४॥

हो कां कृपा उपजली भगवंता । परी म्यां वंचिल्या यज्ञदेवता ।

त्या क्षोभल्या करिती घाता । हेंही सर्वथा घडेना ॥४५॥

करीं चक्र धगधगित । ज्याचा पाठिराखा हरि समर्थ ।

विघ्नाचा वारा न रिघे तेथ । देव वंदीत तयासी ॥४६॥

देवीं वंदूनि प्रल्हादासी । शांत करविलें नृसिंहासी ।

तो पाठिराखा नरहरि ज्यासी । विघ्न त्यापाशीं रिघे केवीं ॥४७॥

जेणें देवांचिया कोडी । क्षणें सोडविल्या बांदवडी ।

त्याचे भक्तांची लोंव वांकडी । देवें बापुडीं केवीं करिती ॥४८॥

जो सकळ देवांचा नियंता । ज्याचे चरण देव वंदिती माथां ।

तो भगवंत साह्य असतां । विघ्न सर्वथा बाधीना ॥४९॥

ज्याचेनि बळें वाढले देव । देव जयाचे अवयव ।

तो हरि तुष्टला स्वयमेव । तेथ विघ्नसंभव कोणाचा ॥४५०॥

सर्वदेवमय श्रीहरी । इंद्रचंद्ररुपें माझा हरी ।

ऐशिया मज दीनावरी । विघ्न संसारीं असेना ॥५१॥

ऐशिये कृपेचें कारण । ये जन्मीं नाहीं साधन ।

हें माझें पूर्वील जुनें ऋण । देवापाशीं जाण ठेविलें होतें ॥५२॥

पूर्वीं कोण जन्मीं कोण देशीं । तीर्थक्षेत्रीं कोण वंशीं ।

कोण आचरलों सत्कर्मासी । तेणें हृषीकेशी तुष्टला ॥५३॥

मातें अतिदुःखी देखोन । हरि तुष्टला कृपापूर्ण ।

त्याचे कृपेस्तव जाण । विवेकसंपन्न मी झालों ॥५४॥

हो कां धनक्षयें झालें दुःख । तेणें दुःखें पावलों निजसुख ।

भवाब्धि तरावया देख । वैराग्यविवेक दृढ तारुं ॥५५॥;

हरिखें वोसंडूनि ब्राह्मण । म्हणे उरले आयुष्येनि जाण ।

वृथा जावों नेदीं अर्ध क्षण । करीन निर्दळण सुखदुःखां ॥५६॥

आपण साहित्यिक आहात ? कृपया आपले साहित्य authors@bookstruckapp ह्या पत्त्यावर पाठवा किंवा इथे signup करून स्वतः प्रकाशित करा. अतिशय सोपे आहे.
Please join our telegram group for more such stories and updates.telegram channel

Books related to श्रीएकनाथी भागवत


चिमणरावांचे चर्हाट
नलदमयंती
सुधा मुर्ती यांची पुस्तके
श्यामची आई
झोंबडी पूल
सापळा
गांवाकडच्या गोष्टी
 भवानी तलवारीचे रहस्य
खुनाची वेळ
अश्वमेध- एक काल्पनिक रम्यकथा
लोकभ्रमाच्या दंतकथा
संभाजी महाराज - चरित्र (Chava)
शिवाजी सावंत
कथा: निर्णय
पैलतीराच्या गोष्टी