प्रत्यर्पितो मे भवताऽनुकम्पिना, भृत्याय विज्ञानमयः प्रदीपः ।

हित्वा कृतज्ञस्तव पादमूलं, कोऽन्यत्समीयाच्छरणं त्वदीयम् ॥३८॥

तुझी संनिधिमात्र देख । समूळ अज्ञानासी घातक ।

हेंचि मुख्यत्वें आवश्यक । भक्त सात्त्विक जाणती ॥८५॥

असो इतरांची गोष्टी । म्यांही अनुभविलें निजदृष्टीं ।

अविद्या निरसावया सृष्टीं । सत्संगती लाठी सर्वार्थीं ॥८६॥

सत्संगाहीमाजीं जाण । तुझी संगती अतिपावन ।

तुवां उद्धरावया दीनजन । हें निजात्मज्ञान प्रकाशिलें ॥८७॥

माझें निमित्त करुनि जाण । उद्धरावया दीन जन ।

त्यांचें निरसावया अज्ञान घन । ज्ञानदीप पूर्ण प्रज्वाळिला ॥८८॥

उपदेशार्थ श्रद्धास्थिती । हेचि टवळें पैं निश्चितीं ।

तेथें बोधिका ज्या निजात्मयुक्ती । तेंचि टवळ्यांप्रती स्नेह पूर्ण ॥८९॥

विवेकवैराग्यधारण । हेंचि तेथील वाती जाण ।

तेथ प्रज्वळिला ज्ञानघन । चित्प्रभापूर्ण महादीप ॥६९०॥

नैराश्य तेंचि वैराग्यधारण । तेथें प्रज्वळे ज्ञानदीप पूर्ण ।

आशा तेंचि माल्हवण । गडद संपूर्ण पडे तेथें ॥९१॥

तो दीप कर्णद्वारीं ठेविला । तंव सबाह्य प्रकाश जाहला ।

अज्ञान अंधार निर्दाळिला । स्वयें प्रबळला सद्रूपें ॥९२॥

तेणें सबाह्यसत्प्रकाशें । तुझी पदवी प्रकट दिसे ।

ऐसें निजरुप हृषीकेशें । अनायासें मज अर्पिंलें ॥९३॥

तुवां अंतर्यामित्वें आपुलें । स्वरुप पूर्वींच मम अर्पिलें ।

तें तुवांच माझारीं आच्छादिलें । भजन आपुलें प्रकटावया ॥९४॥

तुझ्या निजभजनाचें लक्षण । सर्वभूतीं भगवद्भजन ।

तेणें तूं साचार संतोषोन । अर्पिलेंचि ज्ञान अर्पिसी पुढती ॥९५॥

वाढवूनि निजभजन । माझें मज अर्पिसी ज्ञान ।

या नांव ’प्रत्यर्पण’ । साधु सज्ञान बोलती ॥९६॥

वाढवूनि आपुली भक्ती । माझें ज्ञान दिधलें माझे हातीं ।

दिधलें तेथ माया पुढती । विकल्पवृत्ती स्पर्शेना ॥९७॥

जे दिधली स्वरुपस्थिती । ते आच्छादेना कदा कल्पांतीं ।

यापरी गा श्रीपती । कृपा निश्चितीं तुवां केली ॥९८॥

यापरी तूं अतिकृपाळू । निजदासांलागीं दयाळू ।

त्या तुज सांडूनियां बरळू । आनासी गोवळू भजों धांवे ॥९९॥

त्यजूनि स्वामी हृषीकेशु । आना भजेल तो केवळ पशु ।

पशूंहीमाजीं तो रासभेशु । ज्यासी नाहीं विश्वासु हरिभजनीं ॥७००॥

तुवां जनासी केला उपकारु । इंद्रियां पाटव्य ज्ञानाधिकारु ।

तो उपकार विसरे जो नरु । तो जाण साचारु कृतघ्न ॥१॥

जे जाणती तुझ्या उपकारातें । ते काया वाचा चित्तें वित्तें ।

कदा न भजती आनातें । मज निश्चितें मानिलें ॥२॥

मज निमित्त करुनियां जाण । जें त्वां प्रकाशिलें निजात्मज्ञान ।

तेणें जगाचें उद्धरण । श्रवण मनन कीर्तनें ॥३॥

यापरी तूं कृपाळु पूर्ण । माझें छेदिलें भवबंधन ।

तेचि अर्थींचें निरुपण । उद्धव आपण स्वयें सांगे ॥४॥

आपण साहित्यिक आहात ? कृपया आपले साहित्य authors@bookstruckapp ह्या पत्त्यावर पाठवा किंवा इथे signup करून स्वतः प्रकाशित करा. अतिशय सोपे आहे.
Please join our telegram group for more such stories and updates.telegram channel

Books related to श्रीएकनाथी भागवत


चिमणरावांचे चर्हाट
नलदमयंती
सुधा मुर्ती यांची पुस्तके
श्यामची आई
झोंबडी पूल
सापळा
गांवाकडच्या गोष्टी
 भवानी तलवारीचे रहस्य
खुनाची वेळ
अश्वमेध- एक काल्पनिक रम्यकथा
लोकभ्रमाच्या दंतकथा
संभाजी महाराज - चरित्र (Chava)
शिवाजी सावंत
कथा: निर्णय
पैलतीराच्या गोष्टी