मयूरपंतरचित

श्रीएकनाथ स्तवन - आर्या

झाले वंद्य शतमखा जे गेले शरण भानुदासा जे ।

त्यासी साम्य पहातां, न उदारा रत्‍न सानुदासा जे ॥१॥

श्रीभागवतवरानें केलें यश शुद्ध एकनाथानें ।

येणें प्रमुदित झाला साधु जसा बाला सेवितां थानें ॥२॥

भूतदया संसारीं एकोपंतास निरुपमा घडली ।

जडली अंगासीच क्षांति सदा शांति तों गळां पडली ॥३॥

एकोबाची सेवा आवडली फार केशवा देवा ।

रोमांचित तनु झाल्या गंगा कृष्णा कलिंदजा रेवा ॥४॥

अत्यद्भुत यश हरिचें जेविं तसें एकनाथपंताचें ।

तें तें साचें जें जें वर्णितसे चरित वृंद संतांचें ॥५॥

भूताराधन-यज्ञीं, समदर्शी एक पर महार मला ।

द्रवुनि म्हणे पित्रन्नें भोज्य जगन्निंद्य परम हा रमला ॥६॥

एकोपंत जनार्दनपंताचें भजनही असीम करी ।

याची मति गुरुचरणीं, भक्ष्यीं घालि न मिठी असी मकरी ॥७॥

कथिती एकोबाच्या चरणाची अद्भुताचि बा शुचिता ।

रक्षी बाळ सतीचा तत्तनुतें भस्म करुनि आशु चिता ॥८॥

श्रीज्ञानेश्वर भेटे एकोबाला तसाचि अत्रिज गा ।

हें किति दास्य करि प्रभु ज्याहुनि आधार अन्य न त्रिजगा ॥९॥

ग्रंथ श्रीभागवत श्रीरामायण करी सुविस्तर ते ।

जरि न रचिता दयानिधि केवळ जड जीव ते कसे तरते ॥१०॥

विश्वेश्वर अविमुक्तीं, विठ्ठल पंढरपुरीं, प्रतिष्ठानीं ।

प्रभु एकनाथ, वरिला सर्व महिंत दैवत-प्रतिष्ठांनीं ॥११॥

संत म्हणति आठवती किति म्हणती आठवे अळंदी न ।

पाहुन वृंदावन तें तैसें हेंही म्हणे अलं दीन ॥१२॥

जा पैठणांत षष्ठीं तो संसारीं कधीं नव्हे कष्टी ।

हे स्वस्थाना नेते रक्षुनि अंधा बळा जशी यष्टी॥१३॥

भक्तासि नाथ जैसा विश्वाचा मायबाप हर पावे ।

साक्षात् भगवान् हा कीं, या भजतां सर्व ताप हरपावे ॥१४॥

प्रभुभक्त प्रभुरुप स्पष्ट म्हणुनि एकनाथ हा भावें ।

स्तविला भक्त मयूरें कीं येणें सर्व इष्ट लाभावें ॥१५॥

रामपदीं मन जडतां जडता मग काय कायमल सारा ।

पद सेवा भ्रम वारा भ्रमर जसा सेवितो कमलसारा ॥१६॥

हातीं न चित्त वित्तहि न धडे जपतपहि शुद्ध बुद्धि नसे ।

परि हरिजन हो प्रभुच्या हृदयीं तुमच्याहि वत्सलत्व वसे ॥१७॥

याहुनि अति अधिकोत्तर एकोपंतचि मनासि आवडला ।

जपलों बहुतापरि मी सेवाधर्म न समग्र सांपडला ॥१८॥

आणाव्या कावेडी श्रीगंगेच्या भरुनियां पाणी ।

ब्राह्मणजनकी मिरवी केली जेवीं अजांनिं बापांनीं ॥१९॥

ऐसी द्वादश वर्षें सेवा करि हरि अती अनंदानें ।

दाखविलें नाथाला जें सुख तें पाहिलें न नंदानें ॥२०॥

करि होड जोड बांधुनि कुलतारक नाथ गेहिंचें खोड ।

अति गोड कोडकौतुक भक्ताचें हरिचि ही जुनी खोड ॥२१॥

होतों वज्रांतरीं मी झाला मद्देह फार खोडकर ।

झिजवीत नाथसदनीं प्रायश्चित्तार्थ काय खोड कर ॥२२॥

श्रीएकनाथसंतचि गुरुपदरत वास ज्या प्रतिष्ठान ।

तिष्ठा नमुनी तत्पद देव धरी ज्या घरीं प्रतिष्ठा न ॥२३॥

निर्जररिपु जर्जर करि तो गुर्जरदेश-विप्र कामकरी ।

होऊनि नाथसदनीं गंधजलादिक उदंड काम करी ॥२४॥

शुकसम जेणें केले, विकार रिपु हे अनाथ संतत सा ।

भवसिंधुसेतु तो कां न ध्यावा एकनाथ संत तसा ॥२५॥

शुक भवनिधि तरले परि योगालावू धरोनियां पोटीं ।

एकोबाही तरले भवप्रस्तर दृढ धरोनिया पोटीं ॥२६॥

श्रीनाथघरीं पाणी द्वादश वर्षें भरीच कंसारी ।

त्या वंशासि भजावें सार्थक हें मुख्य सौख्य संसारीं ॥२७॥

मुरलि म्हणे सद्वंशज मम सम हरिला न अन्य आवडती ।

परि झाली मजहुनि ही प्रियकर बहु एकनाथ कावड ती ॥२८॥

झाली सुखसावडती श्रीहुनि बहु एकनाथकावड ती ।

आवडती स्कंधावरि वाहे ठेवी पदींच नावडता ॥२९॥

स्कंधावरि मद्वंशज स्वपदीं पद्मा अयोग्य ही नमनीं ।

अपुली दशा कशाला सांगूं झाले गृहांतरीं धमनी ॥३०॥

नेतां गंगोदक जरि पुशिलें तव नांव काय गा गोत ।

सांगे नाथसदनिंचा श्रीखंडया मीच दासवर्गांत ॥३१॥

श्रीधर मुरलीधर हीं नामें धरिलीं तये प्रसंगानें ।

देवत्वादि महत्त्वा विसरुनि गेलाचि विप्रसंगानें ॥३२॥

महदाश्रय साह्यानें स्कंधावरि वागवीत भूषण हें ।

त्रैलोक्यांतरिं मिरवी ’श्रीखंडया पाणक्या’ विशेषण हें ॥३३॥

बाह्यांतरिं संकोच त्यजिला सेवेंत एकनाथाच्या ।

विध्वंसिताघपुंज श्रवणीं पडतांचि हे कथा ज्याच्या ॥३४॥

वसुदेव-देवकीसी नंदयशोदा व्रजस्थ जन सगळे ।

सादर शुकतातानें वर्णियले भाग्यवान ते अगळे ॥३५॥

सत्यचि जे परगुण जरि मायेनें मोहिले तयालाही ।

श्रीनाथाच्या ठायीं मिथ्या माया पदार्थ हा नाहीं ॥३६॥

श्रीच्या करापरिसही मृदुतर भासति हरीस कणवाळू ।

खुपति न पदारविंदा नेतां पाणी स्वभक्त-कणावाळू ॥३७॥

श्रीसह मंचकशय्या तुच्छ करुनि हृदिं धरुनि कावडिला ।

शयना करीच रात्रौ काय म्हणावें ययाहि आवडिला ॥३८॥

मी कोण काय करितो ऐसें नुमजे असोनि बुद्धि वर ।

लक्षावधि कावडिनें रांजण भरि हरि जसाच कीं धिवर ॥३९॥

श्रीएकनाथसदनीं माधवजी सर्व काम हें करितो ।

स्वकरें चंदन घासी गंगेचें पाणि कावडीं भरितो ॥४०॥

गोपां किति गोपींना नेदी उदकासि आणिका वडिला ।

तो एकनाथसदनीं गंध उगाळूनि आणि कावडिला ॥४१॥

अद्यापि साण रांजण नाथद्वारांत असति देवाच्या ।

हातींचे, म्हणुनि कवी पंत मयूरेश तशि वदे वाचा ॥४२॥

आवडिनें कावडिनें प्रभुनें सदनांत वाहिलें पाणी ।

एकचि काय वदावें पडत्या कार्यार्थ वाहिले पाणी ॥४३॥

जपितपिसंन्याशांहुनि श्रीहरिला भक्त फार आवडतो ।

स्पष्ट पहा नाथगृहीं घेउनि वाहे जळाचि कावड तो ॥४४॥

पार्थाच्या अश्वांला करीतसे मी अहो खरारा जी ।

तत्तुल्य भक्त मिळतां त्यालाही होतसे खरा राजी ॥४५॥

शिरजोर बायकोचा शांत जसा शीण दादला वाहे ।

धी वर्तविते जीवा सत हो देवा सदा दला वाहे ॥४६॥

आपण साहित्यिक आहात ? कृपया आपले साहित्य authors@bookstruckapp ह्या पत्त्यावर पाठवा किंवा इथे signup करून स्वतः प्रकाशित करा. अतिशय सोपे आहे.
Please join our telegram group for more such stories and updates.telegram channel

Books related to श्रीएकनाथी भागवत


चिमणरावांचे चर्हाट
नलदमयंती
सुधा मुर्ती यांची पुस्तके
श्यामची आई
झोंबडी पूल
सापळा
गांवाकडच्या गोष्टी
 भवानी तलवारीचे रहस्य
खुनाची वेळ
अश्वमेध- एक काल्पनिक रम्यकथा
लोकभ्रमाच्या दंतकथा
संभाजी महाराज - चरित्र (Chava)
शिवाजी सावंत
कथा: निर्णय
पैलतीराच्या गोष्टी