आत्मनो गुरुरात्मैव पुरुषस्य विशेषतः ।

यत्प्रत्यक्षानुमानाभ्यां श्रेयोऽसावनुविन्दते ॥२०॥

पश्वादि योनींच्या ठायीं । हिताहितज्ञान असे पाहीं ।

मा पुरुषाच्या पुरुषदेहीं । ज्ञान पाहीं स्फुरद्‌रूप ॥१७॥

जें कर्म करितों मी देहीं । तेणें तरेन कीं नाहीं ।

हें ज्याचे त्याचे ठायीं । स्फुरद्‌रूप पाहीं कळतसे ॥१८॥

सांडूनि अशुभ वासना । जो न करी विषयकल्पना ।

तो आपुला गुरु आपण जाणा । नरकयातना चुकविली ॥१९॥

जो कंटाळला जन्मगर्भासी । मरमरों उबगला मरणासी ।

आधी लागली मानसीं । जन्ममरणासी नासावया ॥२२०॥

आवडी नुपजे स्त्रीपुत्रांसी । निद्रा न लागे अहर्निशीं ।

काळें ग्रासिलें आयुष्यासी । निजहितासी न देखिजे ॥२१॥

तूझीच तूजदेखतां । काळें गिळिली बाल्यावस्था ।

तारुण्याचा ग्रासिला माथा । वार्धक्याभंवता लागला असे ॥२२॥

केवळ वार्धक्याचा जरंगा । त्यासीही काळू लागला पैं गा ।

आयुष्य व्यर्थ जातसे वेगा । हा निजनाडु जगा कळेना ॥२३॥

क्षणक्षणा काळू जातसे व्यर्थ । कांही न साधे जी परमार्थ ।

जन्ममरणांचा आवर्त । पुढें अनर्थ रोकडा ॥२४॥

स्वर्ग नरक कर्म ब्रह्म । चहूं प्राप्तींसी मनुष्यधर्म ।

यालागीं त्यजूनि पापकर्म । मोक्षधर्म धरावा ॥२५॥

नरदेह मोक्षाचा वांटा । वृथा जातसे कटकटा ।

हृदयीं आधी लागला मोटा । विषयचेष्टा विसरला ॥२६॥

प्रत्यक्ष लक्षणें अनित्य । संसारु दिसे नाशवंत ।

यालागीं तो नव्हे आसक्त । होय विरक्त इहभोगीं ॥२७॥

याचिपरी अनुमाना । परलोकभोगभावना ।

आतळों नेदी मना । नश्वर पतना जाणोनि ॥२८॥

कैं कृपा करील गोविंद । कैं तूटेल भवबंध ।

कैं देखेन तो निजबोध । परमानंद जेणें होय ॥२९॥

धांव पाव गा श्रीहरी । कृपा करीं दीनावरी ।

मज उद्धरीं भवसागरीं । भक्तकैवारी श्रीकृष्णा ॥२३०॥

जैसी जीवनावेगळी मासोळी । तैसा बोधालागीं तळमळी ।

प्रेमपडिभराच्या मेळीं । देह न सांभाळी सर्वथा ॥३१॥

एक नेणोनि नरदेहा मुकले । एकीं नव्हे म्हणोनि उपेक्षिले ।

एक ज्ञानगर्वे गिळिले । एक भुलले विषयार्थी ॥३२॥

एक साधनाभिमानें ठकिले । एक करूं करूं म्हणता गेले ।

एक करितां अव्हाटां भरले । करणें ठेलें तैसेंचि ॥३३॥

जरी विवेक कळला मना । तरी न तूटती विषयवासना ।

तेणें संतप्त होऊनि जाणा । नारायणा चिंतितू ॥३४॥

कृष्ण म्हणे उद्धवासी । सविवेक वैराग्य असे ज्यासी ।

तोचि आपुला गुरु आपणासी । विशेषेंसी जाणावा ॥३५॥

त्याचिये निजबुद्धीसी । मीचि विवेकु प्रकाशीं ।

तो स्वयें जाणे निजबोधासी । निजमानसीं विवेकें ॥३६॥

ज्यासी जैसा भावो । त्यासी मी तैसा देवो ।

ये अर्थी संदेहो । उद्धवा पहा हो न धरावा ॥३७॥

उद्धवा येथ केवळ । पाहिजे निजबुद्धि निर्मळ ।

तरी आत्मबोध तत्काळ । होय सफळ सर्वथा । ॥३८॥

आपण साहित्यिक आहात ? कृपया आपले साहित्य authors@bookstruckapp ह्या पत्त्यावर पाठवा किंवा इथे signup करून स्वतः प्रकाशित करा. अतिशय सोपे आहे.
Please join our telegram group for more such stories and updates.telegram channel

Books related to श्रीएकनाथी भागवत


चिमणरावांचे चर्हाट
नलदमयंती
सुधा मुर्ती यांची पुस्तके
श्यामची आई
झोंबडी पूल
सापळा
गांवाकडच्या गोष्टी
 भवानी तलवारीचे रहस्य
खुनाची वेळ
अश्वमेध- एक काल्पनिक रम्यकथा
लोकभ्रमाच्या दंतकथा
संभाजी महाराज - चरित्र (Chava)
शिवाजी सावंत
कथा: निर्णय
पैलतीराच्या गोष्टी