विदेहानां पुरे ह्यस्मिन्नहमेकैव मूढधीः ।

यान्यमिच्छन्त्यसत्यस्माद् आत्मदात् काममच्युतात् ॥३३॥

ये विदेहाचे नगरीं । मूर्ख मीचि एक देहधारी ।

हृदयस्थ सांडूनि श्रीहरी । असंतां नरीं व्यभिचारु ॥४२॥

असंत पुरुष नेणों किती । म्यां भोगिले अहोरातीं ।

सुख न पवेंची निश्चितीं । रति भगवंतीं जंव नाहीं ॥४३॥

जो निकटवर्ती हृदयस्थु । पुरुषीं पुरुषोत्तम अच्युतु ।

वीर्यच्युतीवीण रमवितु । संतोंषें देतु निजात्मना ॥४४॥

अच्युतें ज्यासि निजसुख दिधलें । ते सुख च्यवेना कांहीं केलें ।

ऐशिया हृदयस्था विसरलें । आणिक भुललें अकामदा ॥४५॥

अकामद ते नाशवंत । त्यांसी संग केलिया दुःखचि देत ।

कैसें माझें मूर्ख चित्त । त्यासी आसक्त पैं होतें ॥४६॥

त्या आसक्तीची झाली तडातोडी । लागली अच्युतसुखाची गोडी ।

ज्याचें सुख भोगितां चढोवढी । घडियाघडी वाढतें ॥४७॥

आपण साहित्यिक आहात ? कृपया आपले साहित्य authors@bookstruckapp ह्या पत्त्यावर पाठवा किंवा इथे signup करून स्वतः प्रकाशित करा. अतिशय सोपे आहे.
Please join our telegram group for more such stories and updates.telegram channel

Books related to श्रीएकनाथी भागवत


चिमणरावांचे चर्हाट
नलदमयंती
सुधा मुर्ती यांची पुस्तके
श्यामची आई
झोंबडी पूल
सापळा
गांवाकडच्या गोष्टी
 भवानी तलवारीचे रहस्य
खुनाची वेळ
अश्वमेध- एक काल्पनिक रम्यकथा
लोकभ्रमाच्या दंतकथा
संभाजी महाराज - चरित्र (Chava)
शिवाजी सावंत
कथा: निर्णय
पैलतीराच्या गोष्टी