॥ श्रीगणेषाय नमः ॥ श्रीकृष्णाय नमः ॥

ॐ नमो स्वामी सद्‍गुरू । तूं निजांगें क्षीर सागरू ।

तुझा उगवल्या प्रबोधचंद्रू । आल्हादकरू जीवासी ॥१॥

ज्या चंद्राचे चंद्रकरीं । निबिड अज्ञान अंधारीं ।

त्रिविध ताप दूर करी । हृदयचिदंबरीं उगवोनी ॥२॥

ज्या चंद्राचे चंद्रकिरण । आर्तचकोरांलागीं जाण ।

स्वानंदचंद्रामृतें स्त्रवोन । स्वभावें पूर्ण करिताती ॥३॥

अविद्याअंधारीं अंधबंधे । संकोचलीं जीवदेहकुमुदें ।

तीं ज्याचेनि किरणप्रबोधें । अतिस्वानंदें विकासलीं ॥४॥

जो चंद्र देखतांचि दिठीं । सुख होय जीवाच्या पोटीं ।

अहंसोमकांतखोटी । उठाउठी विरवितू ॥५॥

पूर्णिमा पूर्णत्वें पूर्ण वाढे । देखोनि क्षीराब्धी भरतें चढे ।

गुरुआज्ञामर्यादा न मोडे । स्वानंद चढे अद्वयें ॥६॥

सद्‍गुरु क्षीराब्धी अतिगहन । सादरें करितां निरीक्षण ।

वेदांतलहरीमाजीं जाण । शब्दचिद्रत्‍नें भासती ॥७॥

तेथ विश्वासाचा गिरिवर । वैराग्यवासुकी रविदोर ।

निजधैर्याचे सुरासुर । मंथनतत्पर समसाम्यें ॥८॥

मथनीं प्रथम खळखळाटीं । लयविक्षेप हाळाहळ उठी ।

तें विवेकनीळकंठें कंठीं । निजात्मदृष्टीं गिळिलें ॥९॥

मग अभ्यास प्रत्यगावृत्ती । क्रियेसी झाली विश्रांती ।

प्रकटली रमा निजशांती । जीस श्रीपती वश्य झाला ॥१०॥

तेथ ब्रह्मरस आणि भ्रमरस । इंहीं युक्त अमृतकलश ।

मथनीं निघाला सावकाश । ज्याचा अभिलाष सुरासुरां ॥११॥

ते विभागावयालागुनी । माधवचि झाला मोहिनी ।

अहंराहूचें शिर छेदूनी । अमृतपानी निवविले ॥१२॥

ते वृत्तिरूप मोहिनी । पालटली तत्क्षणीं ।

ठेली नारायण हो‍उनी । पहिलेपणीं उठेना ॥१३॥

ते क्षीरसागरीं नारायण । समाधि शेषशयनीं आपण ।

सुखें सुखावला जाण । अद्यापि शयन केलें असे ॥१४॥

ऐसा सद्‍गुरु चित्सागरु । ज्याचा वेदांसी न कळे पारू ।

नारायणादि नानावतारू । ज्याचेन साचारू उपजती ॥१५॥

ज्याचीं चिद्रत्‍नें गोमटीं । हरिहरांचें कंठीं मुकुटीं ।

बाणलीं शोभती वेदपाठीं । कविवरिष्ठीं वानिलीं ॥१६॥

ऐशिया जी अतिगंभीरा । जनार्दना सुखसागरा ।

अनंतरूपा अपारा । तुझ्या परपारा कोण जाणे ॥१७॥

विवेकें न देखवे दिठीं । वेदां न बोलवे गोठी ।

तेथ हे माझी मराठी । कोणे परिपाटी सरेल ॥१८॥

हो कां राजचक्रवर्तीचे माथां । कोणासी न बैसवे सर्वथा ।

तेथ माशी जाऊनि बैसतां । दुर्गमता तंव नाहीं ॥१९॥

कां राजपत्‍नीचे स्तन । देखावया शके कोण ।

परी निजपुत्र तेथें जाण । बळें स्तनपान करीतसे ॥२०॥

तेवीं माझी हे मराठी । जनार्दनकृपापरिपाटीं ।

निःशब्दाच्या सांगे गोठी । चिन्मात्रीं मिठी घालूनी ॥२१॥

असो आकाश घटा सबाह्य आंतू । तेवीं शब्दामाजीं निःशब्दवस्तू ।

रिता बोल रिघावया प्रांतू । उरला प्रस्तुतू दिसेना ॥२२॥

बाळक बोलों नेणे तत्त्वतां । त्यासी बोलिकें बोलवी पिता ।

तैसीच हेही जाणावी कथा । वाचेचा वक्ता जनार्दन ॥२३॥

त्या जनार्दनाचे कृपादृष्टीं । भागवत सांगों मराठिये गोष्टी ।

जें कां आलोडितां ग्रंथकोटी । अर्थी दृष्टी पडेना ॥२४॥

तेंचि श्रीमहाभागवत । जनार्दनकृपें येथ ।

देशभाषा हंसगीत । ज्ञान सुनिश्चित सांगीतलें ॥२५॥

सद्‍भावें करितां माझी भक्ती । तेणें ज्ञानखड्गाची होय प्राप्ती ।

छेदोनि संसारआसक्ती । सायुज्यमुक्ती मद्‍भक्तां ॥२६॥

माझेनि भजनें मोक्ष पावे । ऐसें बोलिलें जें देवें ।

तें आइकोनियां उद्धवें । विचारू जीवें आदरिला ॥२७॥

देवो सांगे भजनेंचि मुक्ती । आणि ज्ञात्यांची व्युत्पत्ती ।

आणिकें साधनें मोक्षाप्रती । सांगताती आनआनें ॥२८॥

एवं या दोहीं पक्षीं जाण । मोक्षीं श्रेष्ठ साधन कोण ।

तेचि आशंकेचा प्रश्न । उद्धवें आपण मांडिला ॥२९॥

आपण साहित्यिक आहात ? कृपया आपले साहित्य authors@bookstruckapp ह्या पत्त्यावर पाठवा किंवा इथे signup करून स्वतः प्रकाशित करा. अतिशय सोपे आहे.
Please join our telegram group for more such stories and updates.telegram channel

Books related to श्रीएकनाथी भागवत


चिमणरावांचे चर्हाट
नलदमयंती
सुधा मुर्ती यांची पुस्तके
श्यामची आई
झोंबडी पूल
सापळा
गांवाकडच्या गोष्टी
 भवानी तलवारीचे रहस्य
खुनाची वेळ
अश्वमेध- एक काल्पनिक रम्यकथा
लोकभ्रमाच्या दंतकथा
संभाजी महाराज - चरित्र (Chava)
शिवाजी सावंत
कथा: निर्णय
पैलतीराच्या गोष्टी