अन्ने प्रलीयते मर्त्यमन्नं धानासु लीयते ।

धाना भूमौ प्रलीयन्ते भूमिर्गन्धे प्रलीयते ॥२२॥

म्यां पाहिल्या प्रळयदृष्टीं । पडोनि ठाके अनावृष्टी ।

तेणें अन्न क्षीण होय सृष्टीं । अन्नापाठीं शरीर ॥२२॥

येथ असे ’अन्नमय प्राण’ । हें वचन प्रत्यक्ष प्रमाण ।

ते अन्न होतांचि क्षीण । अन्नासवें प्राण प्राण्यांचे जाती ॥२३॥

अन्नवृद्धि खुंटल्या धान्य । बीजमात्र राहे आपण ।

तेंही पृथ्वीसी होय लीन । तत्काळ जाण उद्धवा ॥२४॥

तंव द्वादशादित्यमेळा । एकत्र होय रविमंडळा ।

तो पीठ करी पर्वतशिळा । तेही तृणसाळा उरों नेदी ॥२५॥

तेणें तापलें सप्तपाताळ । पोळलें शेषाचें कपाळ ।

तो वमी विषाग्निकल्लोळ । महाज्वाळ धडधडीत ॥२६॥

तो संकर्षणमुखानळ । पार्थिव जाळी सकळ ।

ब्रह्मांड जाळोनि तत्काळ । पृथ्वी केवळ भस्म करी ॥२७॥

तेव्हां पृथ्वीचें पृथ्वीपण सरे । तें गंधमात्रस्वरुपें उरे ।

तोही गंधू जळीं विरे । तेंचि शार्डगधरें सांगिजे ॥२८॥

आपण साहित्यिक आहात ? कृपया आपले साहित्य authors@bookstruckapp ह्या पत्त्यावर पाठवा किंवा इथे signup करून स्वतः प्रकाशित करा. अतिशय सोपे आहे.
Please join our telegram group for more such stories and updates.telegram channel

Books related to श्रीएकनाथी भागवत


चिमणरावांचे चर्हाट
नलदमयंती
सुधा मुर्ती यांची पुस्तके
श्यामची आई
झोंबडी पूल
सापळा
गांवाकडच्या गोष्टी
 भवानी तलवारीचे रहस्य
खुनाची वेळ
अश्वमेध- एक काल्पनिक रम्यकथा
लोकभ्रमाच्या दंतकथा
संभाजी महाराज - चरित्र (Chava)
शिवाजी सावंत
कथा: निर्णय
पैलतीराच्या गोष्टी