आशा हि परमं दुःखं नैराश्यं परमं सुखम् ।

यथा सञ्छिद्य कान्ताशां सुखं सुष्वाप पिङ्गला ॥४३॥

इति श्रीमद्‍भागवते महापुराणे पारमहंस्यां एकादशस्कन्धे अष्टमोऽध्यायः ॥८॥

आशा तेथ लोलुप्यता । आशेपाशीं असे दीनता ।

आशा तेथ ममता । असे सर्वथा नाचती ॥७॥

आशेपाशीं महाशोक । आशा करवी महादोख ।

आशेपाशीं पाप अशेख । असे देख तिष्ठत ॥८॥

आशेपाशीं अधर्म सकळ । आशा मानीना विटाळ ।

आशा नेणे काळवेळ । कर्म सकळ उच्छेदी ॥९॥

आशा अंत्यजातें उपासी । नीचसेवन आशेपाशीं ।

आशा न सांडी मेल्यासी । प्रेतापाशीं नेतसे ॥३१०॥

आशा उपजली अनंतासी । नीच वामनत्व आलें त्यासी ।

आशें दीन केलें देवांसी । कथा कायसी इतरांची ॥११॥

जगाचा जो नित्य दाता । तो आशेनें केला भिकेसवता ।

वैर्‍याचे द्वारीं झाला मागता । द्वारपाळता तेणें त्यासी ॥१२॥

आशा तेथ नाहीं सुख । आशेपाशीं परम दुःख ।

आशा सर्वांसी बाधक । मुख्य दोष ते आशा ॥१३॥

ज्याची आशा निःशेष जाये । तोचि परम सुख लाहे ।

ब्रह्मादिक वंदिती पाये । अष्टमा सिद्धि राहे दासीत्वें ॥१४॥

निराशांचा शुद्ध भावो । निराशांपाशीं तिष्ठे देवो ।

निराशांचें वचन पाहाहो । रावो देवो नुल्लंघी ॥१५॥

निराश तोचि सद्‍बुद्धि । निराश तोचि विवेकनिधी ।

चारी मुक्ती पदोपदीं । नैराश्य आधीं वंदिती ॥१६॥

निराशा तीर्थांचें तीर्थ । निराशा मुमुक्षूचा अर्थ ।

निराशेपाशीं परमार्थ । असे तिष्ठत निरंतर ॥१७॥

जाण नैराश्यतेपाशीं । वैराग्य होऊन असे दासी ।

निराश पहावया अहर्निशीं । हृषीकेशी चिंतितु ॥१८॥

निराश देखोनि पळे दुःख । निराशेमाजीं नित्यसुख ।

निराशेपाशीं संतोख । यथासुखें क्रीडतु ॥१९॥

नैराश्याचे भेटीसी पाहाहो । धांवे वैकुंठीचा रावो ।

नैराश्याचा सहज स्वभावो । महादेवो उपासी ॥३२०॥

निराशेपाशीं न ये आधी । निराशेपाशीं सकळ विधी ।

सच्चिदानंदपदीं । मिरवे त्रिशुद्धी निराशु ॥२१॥

ऐकोनि निराशेच्या नावां । थोरला देवो घेतसे धांवा ।

त्या देवोनियां खेंवा । रूपनांवा विसरला ॥२२॥

ते निराशेचा जिव्हाळा । पावोनि वेश्या पिंगला ।

जारपुरुषाशेच्या मूळा । स्वयें समूळा छेदिती झाली ॥२३॥

जें आशापाशांचें छेदन । तेंचि समाधीचें निजस्थान ।

ते निज समाधी पावोन । पिंगला जाण पहुडली ॥२४॥

सर्व वर्णामाजीं वोखाटी । कर्म पाहतां निंद्य दृष्टीं ।

ते वेश्या पावन झाली सृष्टीं । माझे वाक्पुटीं कथा तिची ॥२५॥

यालागीं वैराग्यापरतें । आन साधन नाहीं येथें ।

कृष्ण थापटी उद्धवातें । आल्हादचित्तें प्रबोधी ॥२६॥

अवधूत सांगे यदूसी । प्रत्यक्ष वेदबाह्यता वेश्येसी ।

ते निराशा होतां मानसीं । निजसुखासी पावली ॥२७॥

यालागीं कायावाचाचित्तें । उपासावें निराशेतें ।

यापरतें परमार्थातें । साधन येथें दिसेना ॥२८॥

इतर जितुकीं साधनें । तितुकीं निराशेकारणें ।

ते निराशा साधिली जेणें । परमार्थ तेणें लुटिला ॥२९॥

कृपा जाकळिलें अवधूतासी । यदूसी धरोनियां पोटासी ।

निराशता हे जे ऐसी । अवश्यतेसीं साधावी ॥३३०॥

एका जनार्दना शरण । त्याची कृपा परिपूर्ण ।

तोचि आशापाश छेदून । समाधान पाववी ॥३३१॥

इति श्रीमद्‍भागवते महापुराणे एकादशस्कंधे यदु-अवधूतसंवादे एकाकारटीकायां अष्टमोऽध्यायः ॥८॥

श्रीकृष्णार्पणमस्तु ॥ मूळश्लोक ॥४४॥ ओव्या ॥३३१॥

आपण साहित्यिक आहात ? कृपया आपले साहित्य authors@bookstruckapp ह्या पत्त्यावर पाठवा किंवा इथे signup करून स्वतः प्रकाशित करा. अतिशय सोपे आहे.
Please join our telegram group for more such stories and updates.telegram channel

Books related to श्रीएकनाथी भागवत


चिमणरावांचे चर्हाट
नलदमयंती
सुधा मुर्ती यांची पुस्तके
श्यामची आई
झोंबडी पूल
सापळा
गांवाकडच्या गोष्टी
 भवानी तलवारीचे रहस्य
खुनाची वेळ
अश्वमेध- एक काल्पनिक रम्यकथा
लोकभ्रमाच्या दंतकथा
संभाजी महाराज - चरित्र (Chava)
शिवाजी सावंत
कथा: निर्णय
पैलतीराच्या गोष्टी